Drive My Car: Yasın, sanatın ve sessizliğin yolculuğu
Ryusuke Hamaguchi’nin Oscar ödüllü modern klasiği Max Türkiye kataloğuna eklendi. Kırmızı Saab’ın içinde başlayan yolculuk, hafıza ve kabullenme üzerine olağanüstü bir insanlık hikâyesine dönüşüyor.
Drive My Car, Haruki Murakami’nin aynı adlı öyküsünü çıkış noktası yapan; Çehov’un Vanya Dayı oyununu, çok dilli tiyatroyu ve iki yaralı insanın yol arkadaşlığını tek bir büyük anlatıda birleştiren modern bir klasik.
Eşini kaybeden oyuncu ve tiyatro yönetmeni Yusuke Kafuku, Hiroshima’da çok dilli bir Vanya Dayı prodüksiyonunu yönetmek üzere görevlendirildiğinde festival ona genç şoför Misaki Watari’yi tahsis ediyor. Kafuku’nun kırmızı Saab 900’ü kısa sürede bir ulaşım aracından çok daha fazlasına, iki insanın bastırdığı acıyla yüzleştiği hareketli bir itiraf odasına dönüşüyor.
Ryusuke Hamaguchi büyük dramatik patlamalar yerine tekrarları, suskunlukları ve uzun konuşmaları kullanıyor. Kafuku’nun ölen eşi Oto’nun ses kaydıyla yaptığı provalar, Misaki’nin direksiyona geçmesiyle başka bir anlam kazanıyor. Film böylece yasın “bitmesi” üzerine değil, insanın kaybıyla yaşamayı öğrenmesi üzerine kuruluyor.
Murakami’den Çehov’a: filmin asıl omurgası
Filmin belirleyici tercihlerinden biri Murakami’nin öyküsünü Çehov’un Vanya Dayısıyla sürekli konuşturması. Kafuku’nun sahnelediği çok dilli yapımda Japonca, Korece ve Kore İşaret Dili dahil farklı ifade biçimleri yan yana geliyor. Karakterler birbirlerinin dilini bütünüyle anlamasalar bile ritim, beden ve tekrar üzerinden iletişim kuruyor. Böylece film “bir insan başka bir insanı gerçekten ne kadar tanıyabilir?” sorusunu hem özel hayata hem sahneye taşıyor.
Kırmızı Saab neden filmin kalbi?
Saab 900 önce Kafuku’nun özel alanı, sonra hafıza odası, en sonunda paylaşılmış bir itiraf mekânı. Ön camdan akan yollar ile karakterlerin geçmişi arasındaki bağ, klasik yol filmi formunu içsel bir harekete dönüştürüyor. Misaki ile Kafuku’nun birbirine yaklaşması ani bir dönüşle değil; kilometreler, tekrarlar, susmalar ve küçük itiraflarla kuruluyor.
Yönetmen Ryusuke Hamaguchi, uzun konuşmaları durağanlık olarak değil gerilim üreten bir ritim olarak kullanıyor; performansları büyük jestlerden çok sessizlik ve tekrar üzerinden kuruyor.
Görüntü yönetmeni Hidetoshi Shinomiya, kırmızı Saab’ı filmin hareketli iç mekânına dönüştürüyor; otomobilin camları, aynaları ve yol görüntüleri karakterlerin zihinsel durumunun parçası haline geliyor.
Besteci Eiko Ishibashi, müziği duyguyu zorla yükselten bir araç olarak değil, karakterlerin arasındaki boşluklara yerleşen ölçülü bir eşlik olarak kullanıyor.
Filmden kareler
Kafuku ve Misaki
Kırmızı Saab
Yolculuk
Sahne provası
HiroshimaResmî fragman
Drive My Car · Resmî fragman
Künye
| Özgün ad | ドライブ・マイ・カー (Doraibu mai kā) |
|---|---|
| Yapım / Tür | 2021, Japonya · Drama |
| Yönetmen | Ryusuke Hamaguchi |
| Senaryo | Ryusuke Hamaguchi, Takamasa Oe |
| Kaynak eser | Haruki Murakami — “Drive My Car” |
| Oyuncular | Hidetoshi Nishijima, Toko Miura, Reika Kirishima, Masaki Okada, Park Yu-rim |
| Görüntü / Müzik | Hidetoshi Shinomiya / Eiko Ishibashi |
| Süre | 2 saat 59 dakika |
| Türkiye yayını | Max · “Yeni Eklendi” |
| HemenSeyret | Drive My Car HemenSeyret detay sayfası |
HemenSeyret Akıllı Özet
Drive My Car, eşinin ölümünden sonra cevaplanmamış sorularla yaşayan tiyatro yönetmeni Yusuke Kafuku ile kendi ağır geçmişini taşıyan genç şoför Misaki’nin yol arkadaşlığını anlatıyor. Murakami, Çehov, çok dilli tiyatro ve kırmızı Saab üzerinden yasın geçmesi değil, insanın onunla yaşamayı öğrenmesi üzerine kurulu.
HemenSeyret yorumu
Hızlı bir akşam eğlencesi değil; sabırlı, edebi ve oyunculuk merkezli sinemayı sevenler için çok güçlü bir seçim. %97 RT ve 91 Metascore filmin eleştirel karşılığını açıkça gösteriyor. Özellikle Nishijima–Miura ikilisinin otomobil içindeki sahneleri üç saate yaklaşan süreyi haklı çıkarıyor.
Reviewed by Doç.Dr.E.Mahir Gülcan
on
Eylül 09, 2026
Rating:
Hiç yorum yok: